Jaki znak zodiaku mam? Trzy sposoby sprawdzenia

Sposoby są trzy, a najkrótszy zajmuje kilkanaście sekund: odszukaj swoją datę urodzenia w tabeli poniżej. Dwa pozostałe są potrzebne wtedy, gdy data wypada na styku dwóch znaków albo gdy pytanie o „swój znak” dotyczy czegoś więcej niż znaku słonecznego. Poniżej są wszystkie trzy — razem z miejscem, w którym sama tabela przestaje wystarczać.

Trzy sposoby, żeby ustalić swój znak

Sposób 1. Data urodzenia w tabeli

Tabela dat odpowiada na pytanie o znak słoneczny, czyli ten, który podaje się w rozmowie i który obsługują horoskopy prasowe. Wystarczy dzień i miesiąc.

Jeżeli szukasz po miesiącu, zwróć uwagę na jedną rzecz: żaden miesiąc kalendarzowy nie pokrywa się z jednym znakiem. Każdy dzieli się między dwa, mniej więcej w trzeciej dekadzie. Marzec rozkłada się na Ryby i Barana, maj na Byka i Bliźnięta, czerwiec na Bliźnięta i Raka, lipiec na Raka i Lwa, sierpień na Lwa i Pannę, a październik na Wagę i Skorpiona. Dlatego samo „urodziłam się w maju” nie rozstrzyga niczego — potrzebny jest dzień.

Sposób 2. Pozycja Słońca dla twojego rocznika

Ten sposób jest potrzebny, gdy twoja data wypada na granicy dwóch znaków. Daty w tabeli są uśrednione i to nie jest szczegół dla pedantów: Słońce wchodzi do kolejnego znaku o konkretnej minucie, a ta przesuwa się między rocznikami nawet o kilkanaście godzin. Rok kalendarzowy nie zgadza się co do sekundy z obiegiem, a lata przestępne cofają rachunek co cztery lata. Skutek jest taki, że osoba urodzona 23 sierpnia w jednym roku ma Słońce w Lwie, a w innym już w Pannie.

Procedura wygląda tak:

1. Sprawdź, czy twoja data urodzenia mieści się w dniu granicznym z tabeli albo w dniu sąsiednim. Jeśli nie — sposób 1 wystarczył i możesz przejść dalej.
2. Zbierz pełną datę z rokiem oraz godzinę urodzenia.
3. Odczytaj pozycję Słońca dla tego dnia z efemerydy — tablicy pozycji planet na kolejne daty — albo z kalkulatora kosmogramu. Kryterium jest jedno: narzędzie musi przyjmować rok, godzinę i miejsce urodzenia. Jeśli pyta tylko o dzień i miesiąc, poda tę samą uśrednioną datę co tabela wyżej i granicy nie rozstrzygnie.
4. Porównaj: znak, w którym stoi Słońce o twojej godzinie urodzenia, jest twoim znakiem słonecznym. Data z tabeli nie ma tu głosu.

To jedyny sposób, żeby rozstrzygnąć datę graniczną. Nie ma reguły w rodzaju „urodzeni na styku mają cechy obu znaków”, którą dałoby się tu podstawić — Słońce w danej chwili stoi w jednym znaku i tylko sprawdzenie mówi, w którym.

Sposób 3. Pełny wykres z daty, godziny i miejsca

Trzeci sposób odpowiada na pytanie szersze niż to o znak słoneczny. Kosmogram liczy pozycje wszystkich ciał, więc oprócz Słońca dostajesz z niego znak księżycowy i znak wschodzący, czyli ascendent. To trzy różne odpowiedzi na pytanie „jaki znak mam” i warto wiedzieć, o którą pytasz.

Znak słoneczny opisuje jedną pozycję z kilkunastu. Znak księżycowy bierze się z pozycji Księżyca i w opisach wiąże się z czymś innym niż Słońce — strony o poszczególnych pozycjach rozkładają to na czynniki, na przykład Księżyc w Byku mówi o czym innym niż Słońce w Byku, mimo tej samej nazwy znaku. Ascendent zmienia się najszybciej ze wszystkich i zależy wprost od godziny oraz miejsca urodzenia.

Czego potrzebujesz, żeby to zrobić

Każda z czterech danych ma tu osobną robotę do wykonania:

• Dzień i miesiąc urodzenia — wystarczają do sposobu 1 i dla większości osób kończą sprawę.
• Rok urodzenia — potrzebny dopiero przy dacie granicznej, bo to on przesuwa moment wejścia Słońca w znak.
• Godzina urodzenia — rozstrzyga datę graniczną, a poza tym jest warunkiem ustalenia ascendentu i częścią rachunku dla znaku księżycowego.
• Miejsce urodzenia — bo godzinę trzeba przeliczyć na czas uniwersalny, a to wymaga strefy czasowej i informacji o czasie letnim. Bez miejsca sama godzina jest liczbą bez punktu odniesienia.

Godzinę urodzenia najczęściej znajduje się w książeczce zdrowia dziecka albo w dokumentacji szpitalnej. Warto sprawdzić dokument, zanim przyjmiesz godzinę zapamiętaną z rodzinnej opowieści — to dwa źródła o różnej wiarygodności.

Gdzie kończy się to, co da się zrobić bez pełnych danych

Sama data bez roku wystarcza wszędzie poza granicami znaków. Przy każdym przejściu zostają jednak dwa dni, których tabela nie rozstrzyga, i to nie jest margines dla nielicznych — takich dni jest w roku około dwudziestu czterech. Jeśli twoja data w nie trafia, masz do wyboru sprawdzenie pozycji Słońca dla swojego rocznika albo świadomą niepewność. Trzeciego wariantu nie ma.

Bez godziny urodzenia granica przesuwa się dalej. Znak księżycowy da się ustalić w przybliżeniu, bo Księżyc spędza w jednym znaku około dwóch i pół dnia — ale w części dni doba obejmuje dwa znaki i wtedy przybliżenie kosztuje pełną odpowiedź: zamiast jednego znaku zostają dwa kandydaty. Ascendentu bez godziny nie da się ustalić w ogóle. Zmienia się mniej więcej co dwie godziny, więc doba bez podanej godziny to wszystkie dwanaście znaków naraz.

Tego ograniczenia nie obchodzi się żadnym trikiem. Kalkulatory, które przyjmują godzinę 12:00, gdy nie znasz swojej, nie liczą twojego ascendentu — liczą ascendent południa i podają go bez zastrzeżenia. Wynik wygląda tak samo przekonująco jak prawdziwy, co jest w tym wszystkim najgorsze. Jeśli godziny nie znasz, uczciwy zakres kończy się na znaku słonecznym i przybliżonym znaku księżycowym.

Sprawdź to teraz

Zanim cokolwiek zweryfikujesz, zapisz swój ręczny wynik — inaczej dopasujesz go później do tego, co zobaczysz. Weź kartkę i zanotuj trzy rzeczy: znak odczytany z tabeli, swoją datę urodzenia z rokiem oraz odpowiedź „tak” albo „nie” na pytanie, czy data wypada w dniu granicznym lub sąsiednim.

Potem sprawdź pozycję Słońca dla tej daty w efemerydzie albo w kalkulatorze kosmogramu i porównaj z tym, co zapisałaś. Dopiero różnica między obiema wersjami — jeśli w ogóle jest — pokazuje, ile kosztowała cię szybka metoda. Przy dacie ze środka znaku obie wersje się zgodzą i tabela właśnie potwierdziła swoją wartość. Przy dacie granicznej możesz się dowiedzieć, że przez lata podawałaś inny znak, niż wynika z rachunku.

Jeżeli znasz godzinę urodzenia, dopisz przy okazji drugi wiersz: znak księżycowy i ascendent. To już nie jest sprawdzanie tego, co wiesz, tylko pierwsze dwie pozycje, których znak słoneczny nie pokazuje — i sensowny punkt wyjścia do czytania całego wykresu.